Liguria – Sanremo

#Włochy #sanremo #liguria #italia

Liguria to jeden z najmniejszych włoskich regionów, w kształcie łuku, który rozciąga się pod Piemontem. W Ligurii spotykają się dwa łańcuchy górskie, Alpy i Apeniny. Od południa graniczy z Morzem Liguryjskim. Wybrzeże raz jest niedostępne, poszarpane, ze stromymi, urwistymi klifami, a raz urzeka pięknymi, piaszczystymi plażami. Riwiera Włoska, obejmująca Ligurię, będąca przedłużeniem Riwiery Francuskiej, obejmuje prawie 300 kilometrów. Małe wioski i miasteczka tego regionu, wyrosłe na zboczach gór, wokół małych zatoczek, powalają niepowtarzalnym wyglądem i klimatem. Ze względu na oszczędność terenu domy są wąskie, za to wysokie i mają różnokolorową elewację. Uroku dodają im przydomowe ogrody, z przepięknymi kwiatami, w Polsce spotykanymi tylko w doniczkach. Mowa o orchideach, storczykach i kaliach.

W Ligurii przez cały rok panuje łagodny klimat. Najważniejsze szczyty regionu to Saccarello (2200 metrów), który znajduje się na granicy Ligurii z Francją oraz Mongioie (2630 metrów).

Stolicą Ligurii jest Genua. Miastami wartymi odwiedzenia są też: Rapallo, Portofino

Sanremo

Sanremo (dawniej San Remo) to jeden z bardziej znanych kurortów Riwiery Włoskiej. Słynie z krajowego festiwalu piosenki. Jego arena, teatr „Ariston”, jest miejscem częstych występów znanych we Włoszech i Europie artystów. Miłośnicy spacerów mogą przechadzać się w Sanremo piękną nadmorską promenadą. Na lubiących silne emocje czeka słynne kasyno, w którym w latach 1951-77 odbywał się jeden z najstarszych festiwali muzycznych w Europie. W 1967 roku wzięła w nim udział Anna German.

Turystów przyciągają do Sanremo zabytkowe, średniowieczne budynki i wąskie uliczki. W czasie największego rozkwitu miasto odwiedzali arystokraci z całego świata, np. Piotr Czajkowski i Alfred Nobel. Atrakcją turystyczną są dziś słynne, lipcowe pokazy sztucznych ogni.

Do najciekawszych miejsc, które warto zwiedzić w Sanremo, należą: Katedra San Siro – perełka stylu romańsko-gotyckiego, z XII wieku; Willa Nobla – imponujący budynek z eleganckimi wnętrzami w stylu kolonialnym; cerkiew powstała w 100 dni, na zlecenie matki cara Mikołaja II; Castello Devachan – luksusowa posiadłość z ogrodem i willą z 1909 roku; Sanktuarium Madonny Della Costa – bogaty, barokowy kościół z cudownym obrazem Matki Bożej, a przy tym doskonały punkt panoramiczny oraz Porte di Santo Stefano – jedna z 11 oryginalnych, średniowiecznych bram Sanremo, jakie broniły miasta przed piratami.

Więcej zdjęć TU

Komentuj na Facebooku

FESTIWAL ŚWIATEŁ W BERLINIE

Co roku w centralnej części Berlina, już od roku 2005, odbywa się kultowe wydarzenie – Festiwal Świateł. Przez kilka październikowych wieczorów miasto ma zupełnie inne oblicze: bajkowe, malarskie, pełne romantyzmu, zapierające dech w piersiach. Po zapadnięciu zmroku wiele najważniejszych, najbardziej rozpoznawalnych budynków stolicy Niemiec, zdobią fantastyczne iluminacje.

Iluminacje przygotowują znani artyści z całego świata. Sponsorami są duże firmy. Co roku, pełną listę iluminowanych budynków i placów można znaleźć na oficjalnej stronie organizatora imprezy.

Zaprojektowane na Festiwal Świateł iluminacje robią wielkie wrażenie. Fascynujące jest to, że pod wpływem różnokolorowych świateł budowle zmieniają się, przybierają inne kształty, wymiary. Oczywiście jedynie w naszej wyobraźni, taki jest zamysł artystów.

Animacjom świetlnym towarzyszy nastrojowa muzyka, a wokół budowli gromadzi się mnóstwo spontanicznie reagujących obserwatorów. Festiwal świateł jest więc pewnego rodzaju teatrem na powietrzu.

Najwięcej oświetlonych budowli znajduje się przy ulicy Unter den Linden. Spacer po niej kończy się przed Bramą Brandenburską, która ze względu na swój charakter otwiera przed twórcami iluminacji największe możliwości.

Iluminacje są sekwencją kilku, kilkunastu minut. Najdłuższa, z reguły, jest wyświetlana na bramie. Sekwencje są stale powtarzane, a więc po jedno, dwukrotnym obejrzeniu turyści i berlińczycy przemieszczają się w kierunku kolejnej budowli. Animacje są wyświetlane przez wiele godzin, więc nie jest potrzebny pośpiech z obawy, że coś umknie, czegoś nie zobaczymy.

Festiwal w roku 2017 będzie odbywał się od 6-15 października. Warto wiedzieć, że kolorowo rozświetlone obiekty można oglądać bez żadnych opłat. Można też skorzystać ze specjalnie przygotowanych, płatnych wycieczek, tzw. lightseeing. Oferują one podziwianie iluminacji z pokładu również barwnie oświetlonego statku, podczas jazdy autobusem, rowerową taksówką czy limuzyną. Organizowane są także wycieczki piesze z przewodnikiem, a nawet loty balonem.

Więcej zdjęć TU

Chorwacja – Szybenik

#Chorwacja #Bałkany #Szybenik #zdjęcia #Dalmacja

Szybenik to miasto w środkowej Dalmacji, malowniczo położone na wzgórzach przy ujściu rzeki Krka do Adriatyku. To kolejne miasto w Chorwacji wpisane na listę UNESCO. Nie zostało założone jak wiele innych regionu przez Ilirów czy Rzymian, lecz przez Chorwatów. Pierwsze wzmianki o Szybeniku pochodzą z 1066 r., a prawa miejskie otrzymał w 1298 r. Jest to więc najstarsze chorwackie miasto na wschodnim brzegu Adriatyku. Szybenik nigdy nie został zajęty przez Turków.

Wizytówką miasta i jednym z najwspanialszych obiektów sakralnych w Chorwacji jest katedra św. Jakuba. Budowla powstała z kamienia w XV i XVI w. i łączy elementy stylu gotyckiego z renesansowym. Katedra znajduje się przy placu z renesansowym ratuszem miejskim.

Starówka Szybenika z licznymi wąskimi kamiennymi uliczkami i malowniczymi schodkami to miejsce pełne uroku i magicznej atmosfery.

Więcej zdjęć TU

 

 

Chorwacja – Trogir

Będąc w Dalmacji nie można pominąć Trogiru, założonego w III wieku p.n.e. Miasto portowe zostało wpisane w 1997 roku na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jego wąskie uliczki kryją wiele zabytków. Najstarsza część wraz z twierdzą warowną, nadmorskim bulwarem i pięknym katedrą położona jest na wyspie, połączonej z lądem kamiennym mostem.

Zabudowa najstarszej części Trogiru jest zwarta. Jak przystało na średniowieczne miasto, na większą uwagę zasługują budynki wokół placów. Jako budulec domów dominuje kamień. Przy bulwarze nadmorskim oko turysty cieszą już inne formy budowli i ich kolorowe elewacje.

Na końcu deptaka znajduje się twierdza Kamerlengo, kwadratowy budynek przypominający zamek warowny. Od strony morza twierdza posiada wieżę obserwacyjną. Budowla została wzniesiona w XV w.

Najważniejszym zabytkiem starego miasta jest Katedra św. Wawrzyńca, której budowa rozpoczęła się w pierwszej połowie XII w. Prace budowlane zakończyły się dopiero w XVII w., a sama budowla łączy w sobie różne style.

Innym, godnym zobaczenia zabytkiem Trogiru jest romańsko-gotycki ratusz wzniesiony w XIV w.

Do ważniejszych zabytków można zaliczyć Bramę Lądową przebudowaną w XVI w. oraz Pałac Stafileo zbudowany pod koniec XV w. Do budowli wartych obejrzenia należy też Pałac Ćipiko w stylu renesansowym, zbudowany w 1457 roku dla najzamożniejszej w tym czasie rodziny Ćipiko.

LOMBARDIA – SIRMIONE

#lombardia #sirmione #Włochy #Italia #podróżepoeuropie

Lombardia to kraina historyczna i region administracyjny w północnych Włoszech, między Szwajcarią na północy a rzekami: Pad na południu, Ticino na zachodzie, Mincio na wschodzie. Jej nazwa pochodzi od germańskiego plemienia Longobardów, którzy w VI wieku podbili północne Włochy i założyli swoje królestwo z ośrodkiem w mieście Pawia. Południową część Lombardii zajmuje Nizina Padańska, północną Alpy, na przedgórzu których występują jeziora polodowcowe, największe to Maggiore, Como, Garda, Iseo i Lugano.

Lombardia to jeden z największych regionów Włoch, jego stolicą jest Mediolan. Ważniejsze miasta to: Bergamo, Brescia, Como, Cremona, Pawia, Varese. Jest to najbogatszy i najlepiej rozwiniętym gospodarczo region Włoch. Ma wiele do zaoferowania. Zachwyca bogactwem natury, jak również przepychem oferty kulturowej i architektonicznej. Włochy słyną z największej ilości miejsc wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO (Włochy 51, Polska 14). W samej Lombardii znajdziemy takich miejsc aż siedem.

Lombardia jest bardzo atrakcyjna pod względem turystycznym. Odwiedzając ten region oczywiście nie można pominąć Mediolanu. Warto też zwiedzić opactwo w miejscowości Certosa di Pawia oraz Sirmine nad jeziorem Garda.

SIRMIONE

Od I w. p.n.e. Jezioro Garda, w tym obszar półwyspu Sirmione, były ulubionym miejscem wypoczynku bogatych mieszkańców Werony, wtedy ważnego w regionie ośrodka rzymskiego. Popularność zawdzięczał termalnym wodom siarkowym, mającym silne właściwości lecznicze. Sławę tę ma do dziś.

Jezioro Garda, nad którym leży Sirmione, a dokładnie na półwysep o tej samej nazwie, ma długość 55 kilometrów. Szerokość jest rożna, od 4 do 12. Podobno ma najczystszą wodę spośród wszystkich jezior włoskich.

 

Od IV do V w. w Sirmione znajdowała się twierdza broniąca południowego brzegu jeziora. W XIII w. miasteczko znalazło się we władaniu rodziny Scaligerich, rządzących nim z pobliskiej Werony. Z tego okresu pochodzi zamek Rocca Scaligera, który odgrywał rolę militarną do XVI w.

Rocca, jest jednym z najlepiej zachowanych włoskich zamków. Ze wszystkich stron otacza go woda. Budowlę wzniesiono w XIII wieku na resztkach fortyfikacji sięgających czasów rzymskich. Najbardziej charakterystyczne są średniowieczne merlony, trzy wieże oraz baszta wysoka na 47 m. W XVI wieku twierdza zaczęła tracić swoje strategiczne znaczenie na rzecz cytadeli w Peschiera del Garda. W czasach dominacji francuskiej, a potem austriackiej pełniła funkcję garnizonu, zaś po zjednoczeniu Włoch przeszła na własność nowo utworzonego państwa. Zamek nigdy nie był rezydencją, dlatego też elementy dekoracji architektonicznej właściwie nie istnieją.

 

Jak każdy średniowieczny zamek może pochwalić się legendą o duchu błąkającym się nocami wśród kamiennych murów. Wieść niesie, że kiedyś żył w nim niejaki Ebengardo razem z ukochaną Arice. Pewnej wietrznej i deszczowej nocy zapukał do drzwi, szukający schronienia, markiz imieniem Elaberto. Oszołomiony urodą młodej dziewczyny w środku nocy przemknął się do jej komnaty. Ta zaczęła krzyczeć z przerażenia, aż w końcu obudziła Ebengarda. Młodzieniec natychmiast pospieszył na pomoc wybrance, jednak zastał ją już martwą. Po zaciekłej walce z markizem pozbawił go życia. Zemsta nie pozwoliła mu jednak odzyskać spokoju ducha. Zrozpaczony tuła się nocami po zamku,  wzywając ukochaną Arice.

Sirmione leży w pobliżu miejscowości Garda, od której pochodzi nazwa polodowcowego zbiornika czystej wody. Miasteczko podobnie jak większość miejscowości regionu ma wiele średniowiecznych budowli. Wśród pięknych ogrodów spotyka się także stare pensjonaty i rezydencje arystokracji. W jednej z nich, cytrynowo-żółtym domu otoczonym zielenią drzew Via Catullo, stojącym niemal w samym sercu półwyspu, będącym letnią rezydencją włoskiego przedsiębiorcy, przez kilka lat mieszkała jego żona, gwiazda opery Maria Callas.

 

Sirmione to labirynt wąskich uliczek i placów, w wielu miejscach wąskich na tyle, że aż dziw, iż mogą po nich jeździć samochody. Miasteczko jest bardzo sympatyczne. Są w nim 2 kościoły – San Pietro in Mavino z czasów królów Longobardzkich oraz Santa Maria Maggiore z pocz. XV w. Spacerując wzdłuż brzegu jeziora, w kierunku końca cypla, można dotrzeć do Grotte di Catullo, rzymskich budowli, przy których nadal trwają prace archeologiczne.

Miasteczko słynie ze smacznych lodów. Tamtejsze lodziarnie oferują je w dziesiątkach smaków.

Więcej zdjęć TU

Czarnogóra – Kotor

Kotor to czarnogórska perła z listy UNESCO. Portowe miasto jest malowniczo położone u podnóża masywu górskiego Lovćen. Jest świetnie zachowanym średniowiecznym miastem, położonym na samym krańcu zatoki. Z trzech stron otoczony górami Lovćen, Vrmac i Dobrota, co zapewniało mu niedostępność. Przed najeźdźcami broniły też miejskie fortyfikacje, które budowano jeszcze w XVIII w.

Zwiedzający dawne mury podziwiają piękny widok na Zatokę Kotorską, wyrastające niemal pionowo z jej wód skalne ściany oraz na miasto. Z góry widać kamienne, wypolerowane przez miliony stóp chodniki, kremowe ściany stojących blisko siebie kamienic oraz cenne, zabytkowe budynki sakralne.

Więcej zdjęć TU

Kotor uznawany jest za jedno z najlepiej zachowanych miast średniowiecznych w południowo-wschodniej Europie. Zachwyca swoją architekturą, dlatego wąskimi, krętymi uliczkami przemieszczają się dziesiątki turystów zahipnotyzowanych urokiem miasta.

JEZIORO OCHRYDZKIE

#jezioroochrydzkie

Jezioro Ochrydzkie jest najgłębszym jeziorem na Bałkanach i najstarszym w całej Europie. W jego krystalicznych wodach żyje ponad 200 endemicznych gatunków zwierząt. Głębokość sięga 300 metrów. Woda jest czysta i ciepła, idealna do kąpieli.

Jezioro jest położone na granicy z Albanią, przy czym 2/3 powierzchni należy administracyjnie do Macedonii. Szczególnie malowniczy jest brzeg zachodni, należący do Albanii, na którym góry schodzą prawie do jeziora. Zdaniem wielu turystów to jedno z najpiękniejszych jezior na kontynencie. Akwen wraz z otaczającym regionem od roku 1979 figuruje na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Więcej zdjęć TU

Dużą atrakcją pobytu nad Jeziorem Ochrydzkim jest rejs statkiem do monastyru św. Nauma (na zdjęciu), miejsca wręcz mistycznego. Klasztor został wybudowany przez św. Nauma w początkach X wieku. Naum był uczniem świętych Cyryla i Metodego i według wielu przekazów współtwórcą cyrylicy. Wkrótce po zakończeniu budowy klasztoru zmarł. Jego grobowiec znajduje się we wnętrzach klasztornej cerkwi. Macedończycy wierzą, że nawet dziś, przykładając ucho do kamiennego grobowca, można poczuć bicie serca mnicha.

DSCF8296

Klasztor był wielokrotnie przebudowywany, większość dziś widocznych malowideł i ikon pochodzi z XVI i XVII w., choć niektóre fragmenty fresków są znacznie starsze. Ikonostas w cerkwi pochodzi z 1711 r.

Zespół klasztorny św. Naum znajduje się w odległości ok. 30 km od Ochrydy. W pobliżu klasztoru przepływa rzeka Czarny Drim, wpadająca do Jeziora Ochrydzkiego. Rzeka nie ma źródła. Woda wypływa spod skał na dnie jeziorka uważanego za jej początek. Jeziorko jest rezerwatem, a atrakcją turystyczną jest pływanie po nim łódkami. Jest to niesamowite miejsce, można tu upajać się piękną, nieskażoną przez cywilizację przyrodą.

Statek opływający Jezioro Ochrydzkie wpływa do Zatoki Kości. Prace archeologiczne wykazały, że kiedyś, w czasach ery brązu i żelaza (1200–600 r. p.n.e.), istniała tu osada. Ludzie zamieszkiwali w domach pobudowanych na platformie, utrzymującej się na ok. 10 tysiącach wbitych w dno jeziora drewnianych pali. Był to lud myśliwsko-zbieracki, znaleziono bardzo dużo kości zwierzęcych przerobionych na narzędzia i w stanie pierwotnym, stąd nazwa zatoki. Istniały tu co najmniej 24 domostwa, w ostatnich latach pieczołowicie zrekonstruowane. Znajduje się tu także muzeum, w którym oglądać można przedmioty wydobyte z dna jeziora w miejscu, gdzie kiedyś stała wioska.

Wracając do domostw, zrekonstruowano je z dużym wyczuciem, dlatego poruszając się po wiosce odnosi się wrażenie, że jest się intruzem w czyimś domostwie, pod chwilową nieobecność gospodarza.

Więcej zdjęć zatoki TU

Komentuj na Facebooku

 

Chorwacja – Rovinj

Rovinj położony na Istrii nazywany jest miastem artystów. Jak wiele miast na wybrzeżu Istrii, przechodził kolejno w ręce różnych państw. Rovinj był także jednym z pierwszych miast, które doświadczyły panowania weneckiego.

Półwysep Istria, na którym leży, to najbardziej na zachód wysunięta część Chorwacji. Półwysep urzeka swoją urodą. Morze tworzy tu liczne zatoki, które wcinają się pomiędzy białe skały lądu porośniętego sosnowymi lasami. Urokliwe miasteczka półwyspu należą do najpiękniejszych w Chorwacji.

Więcej zdjęć TU

Najstarsza część Rovinja szczególnie pięknie wygląda, gdy patrzy się na nią z odległości. Nad tą częścią miasta dominuje sięgająca 57 metrów wieża katedry św. Eufemii. Wąskie domy Rovinja gęsto zapełniają grzbiet owalnej wapiennej skały. Historyczne centrum miasta otaczał gruby obronny mur. Z siedmiu dawniej istniejących bram, zachowały się tylko trzy.

W środku katedry, za ołtarzem po prawej stronie, znajduje się grób św. Eufemii. Szczątki świętej zostały przywiezione tutaj z Konstantynopola w 800 r.

Wąskie uliczki starówki pełne są małych sklepików i knajpek. Rovinj ma typowo adriatycki, można rzec – pocztówkowy – wygląd. Rovinj zapada także w pamięci jako miasto z ciekawymi sklepami pamiątkarskimi. Trudno znaleźć dwa o podobnym wnętrzu. Można w nich nabyć rzeczy niepowtarzalne, odbiegające od dominującej w Europie chińskiej masówki.

 

Liguria – Genua

Genua leży w północno-zachodniej części Włoch. Jest to stolica i główne miasto regionu administracyjno-historycznego Liguria.

Miasto jest największym portem morskim Włoch, co ukształtowało jego wygląd i charakter. Trasy wycieczkowe po Genui z reguły rozpoczynają się od domu Krzysztofa Kolumba – zabytkowego budynku będącego XVII-wieczną rekonstrukcją domu, w którym według przekazów miał spędził swoją młodość wielki żeglarz. Aktualnie znajduje się w nim muzeum z pamiątkami po żeglarzu (na zdjęciu).

DSCF1907

Ciekawostką jest to, że w stolicy Ligurii, na początku XV wieku, powstał pierwszy publiczny bank św. Jerzego (na zdjęciu), jak również wyemitowano pierwsze obligacje komunalne, które pojawiły się w 1270 roku. Spacerując wąskimi, romantycznymi uliczkami miasta można dojrzeć mnóstwo zabytkowych pałaców, które świadczą o wielowiekowej świetności i bogactwie Genui.

DSCF1968

W Genui przyszedł na świat wspaniały wirtuoz skrzypiec, Paganini. W tym mieście urodziło się dwóch, spośród czterech, ojców współczesnych zjednoczonych Włoch – Giuseppe Garibaldi i Giuseppe Mazzini. To imieniem Garibaldiego nazwano jedną z najpiękniejszych ulic starego miasta. Spacerując nią można zachwycać sie przepięknymi, różnokolorowymi, zdobionymi rzeźbami i ornamentami na budynkach. Ta część Genui ma także fantastyczne place z pomnikami bądź fontannami.

Więcej zdjęć TU

W Genui warto zobaczyć średniowieczną bramę miejską Porta Soprana znajdującą się obecnie w centrum miasta. Ponadto Katedrę San Lorenzo. Przy via Balbi wznosi się XVII-wieczny Pałac Królewski rodu Balbi, przebudowany w następnym stuleciu przez Fontanę, który jest twórcą m.in. monumentalnych, podwójnych schodów oraz pięknego, rozległego ogrodu. W pałacu mieści się obecnie Museo di Palazzo Reale. Pałac, wraz z innymi renesansowymi i barokowymi pałacami Genui, został wpisany w 2006 roku na listę światowego dziedzictwa UNESCO jako Genua Le Strade Nuove i system pałaców Rolli.

Turyści nie powinni ominąć Piazza De Ferrari, przy ktorym znajdują się budynki opery i akademii sztuk pięknych, wielka fontanna oraz pomnik Garibaldiego.

Atrakcją miasta jest ponadto Aquarium di Genowa, zbudowane w roku 1992 z okazji 500-lecia odkrycia Ameryki przez Kolumba. Jest to drugi pod względem wielkości obiekt tego typu w Europie. Mieści się w porcie Antico. Zgromadzono w nim 600 gatunków zwierząt: ryb, płazów i ssaków. Akwarium jest nieźle zorganizowane i pomyślane, trudno się zgubić. Największą atrakcją akwarium są delfiny oraz foki, rekiny i pingwiny. Wszystkie zwierzęta oglądamy z poziomu dna, delfiny i pingwiny można zobaczyć też z lądu.

LOMBARDIA – CERTOSA DI PAVIA

Lombardia to kraina historyczna i region administracyjny w północnych Włoszech, między Szwajcarią na północy a rzekami: Pad na południu, Ticino na zachodzie, Mincio na wschodzie. Jej nazwa pochodzi od germańskiego plemienia Longobardów, którzy w VI wieku podbili północne Włochy i założyli swoje królestwo z ośrodkiem w mieście Pawia. Południową część Lombardii zajmuje Nizina Padańska, północną Alpy, na przedgórzu których występują jeziora polodowcowe, największe to Maggiore, Como, Garda, Iseo i Lugano.

Lombardia to jeden z największych regionów Włoch, jego stolicą jest Mediolan. Ważniejsze miasta to: Bergamo, Brescia, Como, Cremona, Pawia, Varese. Jest to najbogatszy i najlepiej rozwinięty gospodarczo region Włoch. Ma wiele do zaoferowania. Zachwyca bogactwem natury, jak również przepychem oferty kulturowej i architektonicznej. Włochy słyną z największej ilości miejsc wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO (Włochy 51, Polska 14). W samej Lombardii znajdziemy takich miejsc aż siedem.

Lombardia jest bardzo atrakcyjna pod względem turystycznym. Odwiedzając ten region oczywiście nie można pominąć Mediolanu. Warto też zwiedzić opactwo w miejscowości Certosa di Pawia oraz Sirmine nad jeziorem Garda.

CERTOSA DI PAVIA

Jednym z najważniejszych, a także najpiękniejszych kompleksów klasztornych w całych Włoszech jest Certosa di Pavia. Klasztor położony stosunkowo blisko Mediolanu, na czym zależało fundatorowi Gian Galeazzo Viscontiemu, często podróżującemu ze stolicy Lombardii do swojej rezydencji, zamku w Pavii.

Jest jednym z najważniejszych zabytków późnogotyckich we Włoszech. Został zbudowany na skraju parku i terenów myśliwskich rodziny Viscontich, ówczesnych władców Mediolanu.

Klasztor zbudowano dla zakonu kartuzów. Budowa rozpoczęto 17 sierpnia 1396 r. Kościół, który miał być mauzoleum dynastii diuków Mediolanu został zaprojektowany jako ogromna budowla z trzema nawami. Budowę naw w stylu gotyckim zakończono w 1465 r. W międzyczasie we Włoszech zaznaczył się silny wpływ renesansu, więc reszta kościoła z łukowatymi galeriami, kopułą i krużgankami została zaprojektowana na nowo. 3 maja 1497 r. kościół został konsekrowany.

Kartuzi byli zobligowani do tego, aby przeznaczać część zysku z dochodów (pól, posiadłości i innych) na kontynuację budowy. Nawet wtedy, gdy została zakończona mnisi przeznaczali ogromne sumy na dodatkowe elementy dekoracyjne, dlatego w klasztorze znalazły się dzieła sztuki przynajmniej z czterech wieków (XV-XVIII). Ok. roku 1520 stary ołtarz został zastąpiony nowym, o wiele bardziej okazałym i zdobionym.

Mnisi kartuscy zostali usunięci z klasztoru w 1782 r. przez cesarza Józefa II Habsburga, który skonfiskował dobra wszystkich zakonów kontemplacyjnych w granicach swego państwa. Klasztor przeszedł w 1784 r. w ręce cystersów. W 1810 został zamknięty. W 1843 r. kartuzi powrócili w to miejsce. Od 1866 r. klasztor został uznany za zabytek stanowiący dziedzictwo narodowe, skutkiem czego było jego upaństwowienie, razem zresztą z innymi dobrami kościelnymi, celem pokrycia deficytu publicznego. Do 1880 r. kartuzi zamieszkiwali jeszcze w klasztorze. Obecnie przebywają tam cystersi, którzy przybyli tu w 1968 r.

Do klasztoru prowadzi szeroka aleja i już z daleka widać wyniosłą budowlę mnichów. Zdjęcia obiektów można robić tylko na zewnątrz, ale i tu widać, że duchowni przez wieki nie szczędzili  nakładów na najlepszych mistrzów sztuki, aby wzbogacić budowlę.

Fasada kościoła wygląda tak, jakby wzniesiono ją z poustawianych prostokątów. Jej wystrój jest imponujący. Zbudowano ją ze szlachetnego tworzywa, jakim jest marmur. Bez większej przesady fasadę można określić jako muzeum rzeźb pod gołym niebem.

Kościół zbudowany jest na planie krzyża łacińskiego i składa się z trzech naw oraz absydy i transeptu. Świątynię pokrywa sklepienie krzyżowo-żebrowe wzorowane na sklepieniu katedry mediolańskiej. Przestrzenie między żebrami pokryte są malowidłami zawierającymi motywy geometryczne oraz niebo gwiaździste.

Wiele ozdób, autorstwa znanych artystów, można znaleźć także w dużym krużganku, dł. 125 m i szerokości ok. 100. Wychodzą nań cele (domki) dla 24 mnichów. Każda z nich składa się z trzech pomieszczeń i ogródka. Obok wejścia do celi, oznaczonej jedną z liter alfabetu, umieszczony jest niewielki otwór, przez który mnich w dni powszednie, kiedy obowiązywała zasada samotności, otrzymywał posiłek. Na posiłki wspólnotowe w refektarzu zakonnicy zbierali się tylko w dni świąteczne.

Kościół warto zwiedzić dla marmurowej fasady. A także dla transeptu z przepięknymi freskami, prezbiterium z rzeźbionymi ławami oraz dla marmurowych tronów z kamiennymi wstawkami. Ponadto dla poznania historii oraz bardzo surowej reguły zakonu kartuzów, która pozostaje niezmienna od blisko 1000 lat.

Certosa di Pavia, według przewodnika Pascala to renesansowa perła Lombardii, a nawet największe arcydzieło architektury w Italii.

Więcej zdjęć TU