Liguria – Sanremo

#Włochy #sanremo #liguria #italia

Liguria to jeden z najmniejszych włoskich regionów, w kształcie łuku, który rozciąga się pod Piemontem. W Ligurii spotykają się dwa łańcuchy górskie, Alpy i Apeniny. Od południa graniczy z Morzem Liguryjskim. Wybrzeże raz jest niedostępne, poszarpane, ze stromymi, urwistymi klifami, a raz urzeka pięknymi, piaszczystymi plażami. Riwiera Włoska, obejmująca Ligurię, będąca przedłużeniem Riwiery Francuskiej, obejmuje prawie 300 kilometrów. Małe wioski i miasteczka tego regionu, wyrosłe na zboczach gór, wokół małych zatoczek, powalają niepowtarzalnym wyglądem i klimatem. Ze względu na oszczędność terenu domy są wąskie, za to wysokie i mają różnokolorową elewację. Uroku dodają im przydomowe ogrody, z przepięknymi kwiatami, w Polsce spotykanymi tylko w doniczkach. Mowa o orchideach, storczykach i kaliach.

W Ligurii przez cały rok panuje łagodny klimat. Najważniejsze szczyty regionu to Saccarello (2200 metrów), który znajduje się na granicy Ligurii z Francją oraz Mongioie (2630 metrów).

Stolicą Ligurii jest Genua. Miastami wartymi odwiedzenia są też: Rapallo, Portofino

Sanremo

Sanremo (dawniej San Remo) to jeden z bardziej znanych kurortów Riwiery Włoskiej. Słynie z krajowego festiwalu piosenki. Jego arena, teatr „Ariston”, jest miejscem częstych występów znanych we Włoszech i Europie artystów. Miłośnicy spacerów mogą przechadzać się w Sanremo piękną nadmorską promenadą. Na lubiących silne emocje czeka słynne kasyno, w którym w latach 1951-77 odbywał się jeden z najstarszych festiwali muzycznych w Europie. W 1967 roku wzięła w nim udział Anna German.

Turystów przyciągają do Sanremo zabytkowe, średniowieczne budynki i wąskie uliczki. W czasie największego rozkwitu miasto odwiedzali arystokraci z całego świata, np. Piotr Czajkowski i Alfred Nobel. Atrakcją turystyczną są dziś słynne, lipcowe pokazy sztucznych ogni.

Do najciekawszych miejsc, które warto zwiedzić w Sanremo, należą: Katedra San Siro – perełka stylu romańsko-gotyckiego, z XII wieku; Willa Nobla – imponujący budynek z eleganckimi wnętrzami w stylu kolonialnym; cerkiew powstała w 100 dni, na zlecenie matki cara Mikołaja II; Castello Devachan – luksusowa posiadłość z ogrodem i willą z 1909 roku; Sanktuarium Madonny Della Costa – bogaty, barokowy kościół z cudownym obrazem Matki Bożej, a przy tym doskonały punkt panoramiczny oraz Porte di Santo Stefano – jedna z 11 oryginalnych, średniowiecznych bram Sanremo, jakie broniły miasta przed piratami.

Więcej zdjęć TU

Komentuj na Facebooku

FESTIWAL ŚWIATEŁ W BERLINIE

Co roku w centralnej części Berlina, już od roku 2005, odbywa się kultowe wydarzenie – Festiwal Świateł. Przez kilka październikowych wieczorów miasto ma zupełnie inne oblicze: bajkowe, malarskie, pełne romantyzmu, zapierające dech w piersiach. Po zapadnięciu zmroku wiele najważniejszych, najbardziej rozpoznawalnych budynków stolicy Niemiec, zdobią fantastyczne iluminacje.

Iluminacje przygotowują znani artyści z całego świata. Sponsorami są duże firmy. Co roku, pełną listę iluminowanych budynków i placów można znaleźć na oficjalnej stronie organizatora imprezy.

Zaprojektowane na Festiwal Świateł iluminacje robią wielkie wrażenie. Fascynujące jest to, że pod wpływem różnokolorowych świateł budowle zmieniają się, przybierają inne kształty, wymiary. Oczywiście jedynie w naszej wyobraźni, taki jest zamysł artystów.

Animacjom świetlnym towarzyszy nastrojowa muzyka, a wokół budowli gromadzi się mnóstwo spontanicznie reagujących obserwatorów. Festiwal świateł jest więc pewnego rodzaju teatrem na powietrzu.

Najwięcej oświetlonych budowli znajduje się przy ulicy Unter den Linden. Spacer po niej kończy się przed Bramą Brandenburską, która ze względu na swój charakter otwiera przed twórcami iluminacji największe możliwości.

Iluminacje są sekwencją kilku, kilkunastu minut. Najdłuższa, z reguły, jest wyświetlana na bramie. Sekwencje są stale powtarzane, a więc po jedno, dwukrotnym obejrzeniu turyści i berlińczycy przemieszczają się w kierunku kolejnej budowli. Animacje są wyświetlane przez wiele godzin, więc nie jest potrzebny pośpiech z obawy, że coś umknie, czegoś nie zobaczymy.

Festiwal w roku 2017 będzie odbywał się od 6-15 października. Warto wiedzieć, że kolorowo rozświetlone obiekty można oglądać bez żadnych opłat. Można też skorzystać ze specjalnie przygotowanych, płatnych wycieczek, tzw. lightseeing. Oferują one podziwianie iluminacji z pokładu również barwnie oświetlonego statku, podczas jazdy autobusem, rowerową taksówką czy limuzyną. Organizowane są także wycieczki piesze z przewodnikiem, a nawet loty balonem.

Więcej zdjęć TU

Chorwacja – Szybenik

#Chorwacja #Bałkany #Szybenik #zdjęcia #Dalmacja

Szybenik to miasto w środkowej Dalmacji, malowniczo położone na wzgórzach przy ujściu rzeki Krka do Adriatyku. To kolejne miasto w Chorwacji wpisane na listę UNESCO. Nie zostało założone jak wiele innych regionu przez Ilirów czy Rzymian, lecz przez Chorwatów. Pierwsze wzmianki o Szybeniku pochodzą z 1066 r., a prawa miejskie otrzymał w 1298 r. Jest to więc najstarsze chorwackie miasto na wschodnim brzegu Adriatyku. Szybenik nigdy nie został zajęty przez Turków.

Wizytówką miasta i jednym z najwspanialszych obiektów sakralnych w Chorwacji jest katedra św. Jakuba. Budowla powstała z kamienia w XV i XVI w. i łączy elementy stylu gotyckiego z renesansowym. Katedra znajduje się przy placu z renesansowym ratuszem miejskim.

Starówka Szybenika z licznymi wąskimi kamiennymi uliczkami i malowniczymi schodkami to miejsce pełne uroku i magicznej atmosfery.

Więcej zdjęć TU

 

 

Mądrość życiowa

Czymże jest życie, jeśli nie szeregiem natchnionych szaleństw? – Trzeba tylko umieć je popełniać! A pierwszy warunek: nie pomijać żadnej sposobności, bo nie zdarzają się co dzień – George Bernard Shaw

DSCF5417
Zdjęcie: Macedonia, Popova Kula (M. Sz.)

 

Chorwacja – Trogir

Będąc w Dalmacji nie można pominąć Trogiru, założonego w III wieku p.n.e. Miasto portowe zostało wpisane w 1997 roku na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Jego wąskie uliczki kryją wiele zabytków. Najstarsza część wraz z twierdzą warowną, nadmorskim bulwarem i pięknym katedrą położona jest na wyspie, połączonej z lądem kamiennym mostem.

Zabudowa najstarszej części Trogiru jest zwarta. Jak przystało na średniowieczne miasto, na większą uwagę zasługują budynki wokół placów. Jako budulec domów dominuje kamień. Przy bulwarze nadmorskim oko turysty cieszą już inne formy budowli i ich kolorowe elewacje.

Na końcu deptaka znajduje się twierdza Kamerlengo, kwadratowy budynek przypominający zamek warowny. Od strony morza twierdza posiada wieżę obserwacyjną. Budowla została wzniesiona w XV w.

Najważniejszym zabytkiem starego miasta jest Katedra św. Wawrzyńca, której budowa rozpoczęła się w pierwszej połowie XII w. Prace budowlane zakończyły się dopiero w XVII w., a sama budowla łączy w sobie różne style.

Innym, godnym zobaczenia zabytkiem Trogiru jest romańsko-gotycki ratusz wzniesiony w XIV w.

Do ważniejszych zabytków można zaliczyć Bramę Lądową przebudowaną w XVI w. oraz Pałac Stafileo zbudowany pod koniec XV w. Do budowli wartych obejrzenia należy też Pałac Ćipiko w stylu renesansowym, zbudowany w 1457 roku dla najzamożniejszej w tym czasie rodziny Ćipiko.

LOMBARDIA – SIRMIONE

#lombardia #sirmione #Włochy #Italia #podróżepoeuropie

Lombardia to kraina historyczna i region administracyjny w północnych Włoszech, między Szwajcarią na północy a rzekami: Pad na południu, Ticino na zachodzie, Mincio na wschodzie. Jej nazwa pochodzi od germańskiego plemienia Longobardów, którzy w VI wieku podbili północne Włochy i założyli swoje królestwo z ośrodkiem w mieście Pawia. Południową część Lombardii zajmuje Nizina Padańska, północną Alpy, na przedgórzu których występują jeziora polodowcowe, największe to Maggiore, Como, Garda, Iseo i Lugano.

Lombardia to jeden z największych regionów Włoch, jego stolicą jest Mediolan. Ważniejsze miasta to: Bergamo, Brescia, Como, Cremona, Pawia, Varese. Jest to najbogatszy i najlepiej rozwiniętym gospodarczo region Włoch. Ma wiele do zaoferowania. Zachwyca bogactwem natury, jak również przepychem oferty kulturowej i architektonicznej. Włochy słyną z największej ilości miejsc wpisanych na listę światowego dziedzictwa UNESCO (Włochy 51, Polska 14). W samej Lombardii znajdziemy takich miejsc aż siedem.

Lombardia jest bardzo atrakcyjna pod względem turystycznym. Odwiedzając ten region oczywiście nie można pominąć Mediolanu. Warto też zwiedzić opactwo w miejscowości Certosa di Pawia oraz Sirmine nad jeziorem Garda.

SIRMIONE

Od I w. p.n.e. Jezioro Garda, w tym obszar półwyspu Sirmione, były ulubionym miejscem wypoczynku bogatych mieszkańców Werony, wtedy ważnego w regionie ośrodka rzymskiego. Popularność zawdzięczał termalnym wodom siarkowym, mającym silne właściwości lecznicze. Sławę tę ma do dziś.

Jezioro Garda, nad którym leży Sirmione, a dokładnie na półwysep o tej samej nazwie, ma długość 55 kilometrów. Szerokość jest rożna, od 4 do 12. Podobno ma najczystszą wodę spośród wszystkich jezior włoskich.

 

Od IV do V w. w Sirmione znajdowała się twierdza broniąca południowego brzegu jeziora. W XIII w. miasteczko znalazło się we władaniu rodziny Scaligerich, rządzących nim z pobliskiej Werony. Z tego okresu pochodzi zamek Rocca Scaligera, który odgrywał rolę militarną do XVI w.

Rocca, jest jednym z najlepiej zachowanych włoskich zamków. Ze wszystkich stron otacza go woda. Budowlę wzniesiono w XIII wieku na resztkach fortyfikacji sięgających czasów rzymskich. Najbardziej charakterystyczne są średniowieczne merlony, trzy wieże oraz baszta wysoka na 47 m. W XVI wieku twierdza zaczęła tracić swoje strategiczne znaczenie na rzecz cytadeli w Peschiera del Garda. W czasach dominacji francuskiej, a potem austriackiej pełniła funkcję garnizonu, zaś po zjednoczeniu Włoch przeszła na własność nowo utworzonego państwa. Zamek nigdy nie był rezydencją, dlatego też elementy dekoracji architektonicznej właściwie nie istnieją.

 

Jak każdy średniowieczny zamek może pochwalić się legendą o duchu błąkającym się nocami wśród kamiennych murów. Wieść niesie, że kiedyś żył w nim niejaki Ebengardo razem z ukochaną Arice. Pewnej wietrznej i deszczowej nocy zapukał do drzwi, szukający schronienia, markiz imieniem Elaberto. Oszołomiony urodą młodej dziewczyny w środku nocy przemknął się do jej komnaty. Ta zaczęła krzyczeć z przerażenia, aż w końcu obudziła Ebengarda. Młodzieniec natychmiast pospieszył na pomoc wybrance, jednak zastał ją już martwą. Po zaciekłej walce z markizem pozbawił go życia. Zemsta nie pozwoliła mu jednak odzyskać spokoju ducha. Zrozpaczony tuła się nocami po zamku,  wzywając ukochaną Arice.

Sirmione leży w pobliżu miejscowości Garda, od której pochodzi nazwa polodowcowego zbiornika czystej wody. Miasteczko podobnie jak większość miejscowości regionu ma wiele średniowiecznych budowli. Wśród pięknych ogrodów spotyka się także stare pensjonaty i rezydencje arystokracji. W jednej z nich, cytrynowo-żółtym domu otoczonym zielenią drzew Via Catullo, stojącym niemal w samym sercu półwyspu, będącym letnią rezydencją włoskiego przedsiębiorcy, przez kilka lat mieszkała jego żona, gwiazda opery Maria Callas.

 

Sirmione to labirynt wąskich uliczek i placów, w wielu miejscach wąskich na tyle, że aż dziw, iż mogą po nich jeździć samochody. Miasteczko jest bardzo sympatyczne. Są w nim 2 kościoły – San Pietro in Mavino z czasów królów Longobardzkich oraz Santa Maria Maggiore z pocz. XV w. Spacerując wzdłuż brzegu jeziora, w kierunku końca cypla, można dotrzeć do Grotte di Catullo, rzymskich budowli, przy których nadal trwają prace archeologiczne.

Miasteczko słynie ze smacznych lodów. Tamtejsze lodziarnie oferują je w dziesiątkach smaków.

Więcej zdjęć TU

Mądrość życiowa

„Za dwadzieścia lat bardziej będziesz żałował tego, czego nie zrobiłeś, niż tego, co zrobiłeś. Więc odwiąż liny, opuść bezpieczną przystań. Złap w żagle pomyślne wiatry. Podróżuj, śnij, odkrywaj.”

Mark Twain

DSCF5125
Bełogradczik, autor: M. Sz.

Czarnogóra – Kotor

Kotor to czarnogórska perła z listy UNESCO. Portowe miasto jest malowniczo położone u podnóża masywu górskiego Lovćen. Jest świetnie zachowanym średniowiecznym miastem, położonym na samym krańcu zatoki. Z trzech stron otoczony górami Lovćen, Vrmac i Dobrota, co zapewniało mu niedostępność. Przed najeźdźcami broniły też miejskie fortyfikacje, które budowano jeszcze w XVIII w.

Zwiedzający dawne mury podziwiają piękny widok na Zatokę Kotorską, wyrastające niemal pionowo z jej wód skalne ściany oraz na miasto. Z góry widać kamienne, wypolerowane przez miliony stóp chodniki, kremowe ściany stojących blisko siebie kamienic oraz cenne, zabytkowe budynki sakralne.

Więcej zdjęć TU

Kotor uznawany jest za jedno z najlepiej zachowanych miast średniowiecznych w południowo-wschodniej Europie. Zachwyca swoją architekturą, dlatego wąskimi, krętymi uliczkami przemieszczają się dziesiątki turystów zahipnotyzowanych urokiem miasta.

JEZIORO OCHRYDZKIE

#jezioroochrydzkie

Jezioro Ochrydzkie jest najgłębszym jeziorem na Bałkanach i najstarszym w całej Europie. W jego krystalicznych wodach żyje ponad 200 endemicznych gatunków zwierząt. Głębokość sięga 300 metrów. Woda jest czysta i ciepła, idealna do kąpieli.

Jezioro jest położone na granicy z Albanią, przy czym 2/3 powierzchni należy administracyjnie do Macedonii. Szczególnie malowniczy jest brzeg zachodni, należący do Albanii, na którym góry schodzą prawie do jeziora. Zdaniem wielu turystów to jedno z najpiękniejszych jezior na kontynencie. Akwen wraz z otaczającym regionem od roku 1979 figuruje na liście światowego dziedzictwa UNESCO.

Więcej zdjęć TU

Dużą atrakcją pobytu nad Jeziorem Ochrydzkim jest rejs statkiem do monastyru św. Nauma (na zdjęciu), miejsca wręcz mistycznego. Klasztor został wybudowany przez św. Nauma w początkach X wieku. Naum był uczniem świętych Cyryla i Metodego i według wielu przekazów współtwórcą cyrylicy. Wkrótce po zakończeniu budowy klasztoru zmarł. Jego grobowiec znajduje się we wnętrzach klasztornej cerkwi. Macedończycy wierzą, że nawet dziś, przykładając ucho do kamiennego grobowca, można poczuć bicie serca mnicha.

DSCF8296

Klasztor był wielokrotnie przebudowywany, większość dziś widocznych malowideł i ikon pochodzi z XVI i XVII w., choć niektóre fragmenty fresków są znacznie starsze. Ikonostas w cerkwi pochodzi z 1711 r.

Zespół klasztorny św. Naum znajduje się w odległości ok. 30 km od Ochrydy. W pobliżu klasztoru przepływa rzeka Czarny Drim, wpadająca do Jeziora Ochrydzkiego. Rzeka nie ma źródła. Woda wypływa spod skał na dnie jeziorka uważanego za jej początek. Jeziorko jest rezerwatem, a atrakcją turystyczną jest pływanie po nim łódkami. Jest to niesamowite miejsce, można tu upajać się piękną, nieskażoną przez cywilizację przyrodą.

Statek opływający Jezioro Ochrydzkie wpływa do Zatoki Kości. Prace archeologiczne wykazały, że kiedyś, w czasach ery brązu i żelaza (1200–600 r. p.n.e.), istniała tu osada. Ludzie zamieszkiwali w domach pobudowanych na platformie, utrzymującej się na ok. 10 tysiącach wbitych w dno jeziora drewnianych pali. Był to lud myśliwsko-zbieracki, znaleziono bardzo dużo kości zwierzęcych przerobionych na narzędzia i w stanie pierwotnym, stąd nazwa zatoki. Istniały tu co najmniej 24 domostwa, w ostatnich latach pieczołowicie zrekonstruowane. Znajduje się tu także muzeum, w którym oglądać można przedmioty wydobyte z dna jeziora w miejscu, gdzie kiedyś stała wioska.

Wracając do domostw, zrekonstruowano je z dużym wyczuciem, dlatego poruszając się po wiosce odnosi się wrażenie, że jest się intruzem w czyimś domostwie, pod chwilową nieobecność gospodarza.

Więcej zdjęć zatoki TU

Komentuj na Facebooku