Meknes – cesarskie miasto Maroka

Miasto,którego symbolem jest brama Bab el-Manosur ma w swoich granicach medynę wpisaną na listę UNESCO. Jest to obecnie prowincjonalne miasto, jednak nadal można w nim dostrzec ślady dawnej świetności. Co ciekawe, miejscowość przez wielu uważana jest za „Wersal Maroka”, pozostając jednocześnie oazą ciszy i spokoju.

 Meknes jest oddalone 60 km od Fezu i 150 km od Rabatu. Ma jak każde historyczne miasto Maroka niepowtarzalny urok. Spacery po nim pomagają poznać historię nie tylko dawnej stolicy Maroka, ale i całego kraju.

 Meknes jest jednym z czterech miast cesarskich Maroka.Jego historia sięga początku X w., kiedy z gór Atlasu Średniego przybyło w okolice płaskowyżu Sais (Saïs) berberyjskie plemię Meknassa. Żyzna gleba i bardzo dobry dostęp do wody spowodowały, że rejon ten był idealny do zamieszkania. Pierwsza ufortyfikowana osada została wybudowana w VIII w. Rozwój nastąpił w czasach dynastii Almohadów i Merynidów (XII-XV w.), którzy wznieśli medynę oraz imponujące mury obronne, będące obecnie najstarszymi w całym Maroku.
Do dużych zmian w Meknes doszło po 1672 r., kiedy to Mulaj Ismail ustanowił jestolicą kraju, którą pozostało do 1727 r. Najbardziej bezlitosny władca w historii Maroka nie oszczędzał ani ludzi, ani pieniędzy, by rozbudować i upiększyć swoje miasto. Jednym z pomysłów władcy jest niedokończony olbrzymi kompleks pałacowy. Na jego rozkaz wybudowano także mnóstwo mniejszych pałaców i pałacyków, bibliotek, szpitali, łaźni i meczetów.

Zdjęcia TU

Podobnie jak w przypadku Agadiru, także i w Meknes ogromnych zniszczeń dokonało trzęsienie ziemi. Doszło do niego w 1755 r.i niestety wstrzymało rozwój i całkowicie pozbawiło miasto znaczenia politycznego. Na początku XX w. zostało wybrane na główną kwaterę okupacyjnej armii francuskiej, z tego względu stało się areną wielu krwawych starć pomiędzy Marokańczykami a Francuzami. Meknes wróciło do łask po odzyskaniu przez Maroko niepodległości, w 1956 r. Wówczas przystąpiono do intensywnej odbudowy i modernizacji.

 Medyna jest dumą Meknes, uhonorowaną poprzez wpisanie jej w 1996 r. na listę Światowego Dziedzictwa Kultury UNESCO. Ma ona dla nas europejczyków tę samą magię, co pozostałe tego rodzaju miejsca w Maroko. Chętnie spacerujemy niekończącym się, fascynującym labiryntem wąskich uliczek, zaułków i maleńkich placyków, podziwiając wyroby ze skóry, metalu,instrumenty muzyczne i kolorowe tkaniny. Uwagę przykuwają stoiska z przyprawami,owocami oraz te oferujące mięso.

 Mimo złej sławy władcy, grób Ismaila przyciąga rzesze pielgrzymów z całego kraju. Zapewne przybywają z powodu piękna tego miejsca i chęci oddania czci dawnemu władcy.Turyści mają wstęp tylko do świątyni, gdyż do grobu dopuszczani są jedynie muzułmanie.

O rozmachu sułtańskich budowli świadczą potężne spichlerze z innowacyjnym jak na owe czasy systemem klimatyzacji oraz stajnie na 12 tysięcy koni. W gigantycznej stajni sułtan trzymał podobno 12 tysięcy koni. Dziś nie ma nad nimi dachu. Łuki ścian następujące jeden za drugim stwarzają wrażenie, że patrzy się na nie poprzez lustra odbijające wielokrotnie ten sam obraz. Całość pozwala wierzyć, że trzymano w nich ogromną liczbę zwierząt.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s