Karnak – Egipt

2,5 km od Luksoru, na wschodnim brzegu Nilu, znajdują się ruiny świątyń wzniesionych w miejscowości Karnak. Gigantyczny kompleks tworzą pozostałości świątyni Montu – boga wojny, sanktuarium bogini Mut – żony Amona i największa ze świątyń, leżąca w centralnej części, poświęcona Amonowi-Re – bogowi niewidzialnego wiatru, urodzaju i płodności, który stał na czele panteonu egipskich bogów. Świątynie połączone są alejami procesyjnymi i zajmują obszar o długości 1,5 km i szerokości 700 m. Większość budowli w Karnaku wzniesiono w okresie Nowego Państwa (okres trwający od XVI do XI wieku p.n.e). Były rozbudowywane i przebudowywane przez setki lat.
Do pierwszego pylonu, który tworzy wejście do świątyni Amona-Re prowadzi aleja po obu stronach której stoi 40 sfinksów z głowami barana. Baran był świętym zwierzęciem tego bóstwa. Dzisiaj wielu głów brakuje. Liczy się to, że w Karnaku można przejść się aleją, którą tysiące lat temu spacerowali faraonowie. Za pylonem znajduje się wielki dziedziniec oddzielony od sali hyspostylowej (kolumnowej) drugim pylonem. Stojące pośrodku dziedzińca kolumny tworzyły pawilon, w którym znajdowała się święta arka Amona. Drugi pylon poprzedzają ogromne posągi Ramzesa II, a przed nimi znajduje się postać jego żony, sięgająca faraonowi do kolan.
Po przejściu przez drugi pylon wchodzi się do wielkiej sali o wymiarach 102 x 53 m, która była podparta 134 kolumnami. Ich wielkość oszałamia. Najwyższe mają 23 m wysokości. Ściany i trzony kolumn są bogato zdobione reliefami. Za salą kolumnową znajdują się kolejne dwa pylony oraz starsza część świątyni. Pomiędzy tymi pylonami wznosi się ogromny obelisk. Ma 30 metrów wysokości i jest najwyższy w Egipcie. Interesujący jest fakt, że został wykonany z jednego bloku skalnego. To jedyny zachowany obelisk z czterech wzniesionych w tym miejscu na polecenie Hetszepsut, kobiety-faraona.


Wraz z podupadaniem państwa egipskiego, kompleks też zaczął niszczeć. Przyczynili się do tego Koptowie i islamscy fanatycy z czasów średniowiecza, a także siły natury. Wylewający okresowo Nil zalewał teren świątyni, powodując jej powolną degradację. Choć z drugiej strony, dzięki nanoszonemu przez wodę piaskowi kompleks został przykryty, więc nie był przez setki lat pod niszczącym wpływem wiatru i niesionego przez niego piasku.
Oglądając kompleks budowli poświęcony egipskim bóstwom jest się pełnym podziwu dla starożytnych Egipcjan, którzy w zamierzchłych czasach potrafili wznosić tak olbrzymie i skomplikowane pod względem inżynieryjnym budowle.

2,5 km od Luksoru, na wschodnim brzegu Nilu, znajdują się ruiny świątyń wzniesionych w miejscowości Karnak. Gigantyczny kompleks tworzą pozostałości świątyni Montu – boga wojny, sanktuarium bogini Mut – żony Amona i największa ze świątyń, leżąca w centralnej części, poświęcona Amonowi-Re – bogowi niewidzialnego wiatru, urodzaju i płodności, który stał na czele panteonu egipskich bogów. Świątynie połączone są alejami procesyjnymi i zajmują obszar o długości 1,5 km i szerokości 700 m. Większość budowli w Karnaku wzniesiono w okresie Nowego Państwa (okres trwający od XVI do XI wieku p.n.e). Były rozbudowywane i przebudowywane przez setki lat.

Do pierwszego pylonu, który tworzy wejście do świątyni Amona-Re prowadzi aleja po obu stronach której stoi 40 sfinksów z głowami barana. Baran był świętym zwierzęciem tego bóstwa. Dzisiaj wielu głów brakuje. Liczy się to,że w Karnaku można przejść się aleją, którą tysiące lat temu spacerowali faraonowie. Za pylonem znajduje się wielki dziedziniec oddzielony od sali hyspostylowej (kolumnowej) drugim pylonem. Stojące pośrodku dziedzińca kolumny tworzyły pawilon, w którym znajdowała się święta arka Amona. Drugi pylon poprzedzają ogromne posągi Ramzesa II, a przed nimi znajduje się postać jego żony, sięgająca faraonowi do kolan.

Po przejściu przez drugi pylon wchodzi się do wielkiej sali o wymiarach 102 x 53 m, która była podparta 134 kolumnami. Ich wielkość oszałamia. Najwyższe mają 23 m wysokości. Ściany i trzony kolumn są bogato zdobione reliefami. Za salą kolumnową znajdują się kolejne dwa pylony oraz starsza część świątyni. Pomiędzy tymi pylonami wznosi się ogromny obelisk. Ma30 metrów wysokości i jest najwyższy w Egipcie. Interesujący jest fakt, że został wykonany z jednego bloku skalnego. To jedyny zachowany obelisk z czterech wzniesionych w tym miejscu na polecenie Hetszepsut, kobiety-faraona.

Wraz z podupadaniem państwa egipskiego, kompleks też zaczął niszczeć. Przyczynili się do tego Koptowie i islamscy fanatycy z czasów średniowiecza, a także siły natury.Wylewający okresowo Nil zalewał teren świątyni, powodując jej powolną degradację. Choć z drugiej strony, dzięki nanoszonemu przez wodę piaskowi kompleks został przykryty, więc nie był przez setki lat pod niszczącym wpływem wiatru i niesionego przez niego piasku.

Więcej zdjęć TU

Oglądając kompleks budowli poświęcony egipskim bóstwom jest się pełnym podziwu dla starożytnych Egipcjan, którzy w zamierzchłych czasach potrafili wznosić tak olbrzymie i skomplikowane pod względem inżynieryjnym budowle.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s