Volubilis – Maroko

Volubilis to stanowisko archeologiczne w północnej części Maroko, ok. 35 kilometrów od miasta Meknes. Zachował się tam rozległy kompleks ruin rzymskiego miasta Mauretanii Tingitana, wpisany w 1997 roku wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturalnego i Przyrodniczego UNESCO.

Zdjęcia TU

Volubilis wznosi się na płaskowyżu. Spośród 40 hektarów, które zajmowało niegdyś miasto, do tej pory odkryto mniej niż połowę. Najcenniejsze zabytki wywieziono do muzeum w Rabacie, niemniej sporo pięknych rzeczy pozostało, między innymi wspaniale zachowane mozaiki podłogowe. Stanowisko to największe i najlepiej zachowane w Maroko i całej Północnej Afryce ruiny rzymskiego miasta z przełomu II i III w. O świetności tego miejsca świadczą wszystkie pozostałości, które można tam podziwiać.


Uruchamiając wyobraźnię można przywrócić temu miejscu życie. Niewiele jest tego rodzaju miejsc, gdzie zwiedzający może zbliżać się, a tym bardziej dotykać pozostałości po aktywności ludzi zamieszkujących to miejsce przed wiekami.
Pierwsze ślady ludzkich siedzib znalezione w Volubilis datuje się na okres neolitu. Mury otaczające miasto pochodzą z II i III wieku n.e. Wykopaliska dowiodły, że miasto założyli kupcy kartagińscy w III w. p.n.e. Około 45 r.n.e., po podbiciu Afryki Północnej przez Kaligulę, Volubilis stało się jednym z miast leżących na najdalszych krańcach cesarstwa rzymskiego. Rzymianie opuścili teren Volubilis pod koniec III wieku. Do miasta powrócili Berberowie. Arabowie pojawili się w VII wieku. W 768 roku, gdy Mulaj Idris założył stolicę w pobliskim Fezie, osada zaczęła podupadać. W XVIII w. piękne budowle zostały zrabowane, gdyż uznano, że będzie to cenny materiał do budowy kompleksu pałacowego w Meknes. Dzieło zniszczenia zakończyło trzęsienie ziemi w roku 1755. Z majestatycznego Volubilis pozostały jedynie ruiny, które stopniowo popadły w zapomnienie. Dopiero francuscy dyplomaci, pod koniec XIX wieku, na nowo odkryli piękno tego miejsca. W 1915 roku rozpoczęto prace wykopaliskowe, które trwają nieprzerwanie do dnia dzisiejszego.
Spacerując po płaskowyżu nie można ominąć kilku miejsc.
Dom Orfeusza to rezydencja bogatego kupca, na co wskazują duże rozmiary budynku. Na małym dziedzińcu zachowała się mozaika z morskimi zwierzętami, m. in. dziewięcioma delfinami.


Kapitol został zbudowany w 217 roku, w najwyższej części miasta. Poświęcony był najważniejszym bóstwom: Jowiszowi, Junonie oraz Minerwie. Jest to niewielka platforma, na którą prowadzą schody. Na platformie znajdują się kolumny, na których dziś bociany uwiły sobie gniazda.
Naprzeciw kapitolu stoi potężna pięcionawowa bazylika, z częściowo odrestaurowaną ścianą i kolumnadą. Prócz funkcji sakralnych pełniła rolę miejsca zgromadzeń lokalnego senatu oraz sądu. Za bazyliką rozciąga się główny plac miasta, forum. Pełnił on m. in. funkcje reprezentacyjne, a obok znajdowało się kryte targowisko.
W mieście nietrudno odnaleźć potężny łuk triumfalny. Powstał również w 217 roku na cześć cesarza Karakalli. Ma 8 m wysokości, zrekonstruowano go w 1933 roku. Oryginalnie jego szczyt wieńczyła rzeźba rydwanu z brązu, niżej znajdowały się rzeźby nimf, z których spływała woda do basenów u podnóża. Do dziś zachowały się niektóre kolumny i inskrypcje.
Decumanus Maxiumus to główna ulica Volubilis. Jest prostą aleją ciągnącą się od łuku triumfalnego do Bramy Tangerskiej. Ma 400 m długości i 12 m szerokości. To przy niej mieszkali najbardziej wpływowi obywatele. Równolegle do ulicy ciągnął się akwedukt dostarczający miastu wodę z masywu Zarhun. Częściowo zachował się do dziś.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s