Tunezja – smak daktyli i domy w skałach

Leżący na południu, na wybrzeżu Zatoki Kabiskiej, Gabes pod względem wielkości lokuje się na szóstym miejscu wśród tunezyjskich miast. Historia miasta sięga V wieku p.n.e.

Miejscowość bywa różnie nazywana: Gabès, Qābis, Cabès, Cabes, Kabes, Gabbs oraz Gaps, a w starożytności nosiła nazwę Tacape. Słynie z ciekawego położenia. Można pokusić się o stwierdzenie, że jest to jedyne miasto na świecie, gdzie graniczą ze sobą góry, morze, pustynia i oaza.

Gabes leży w centrum oazy, kwitnącego, rolniczego obszaru, pełnego upraw skąpanych w promieniach słońca. Kulturowe, estetyczne i przyrodnicze walory nadmorskiej oazy są tak niezwykłe, że w 2008 roku wpisano ją na Listę Światowego Dziedzictwa Kulturowego i Przyrodniczego UNESCO. Tutejsza roślinność stała się domem wielu gatunków zwierząt i ptaków. Oaza ma 2500 hektarów, rosną tu m.in.: palmy daktylowe, morele, winogrona, cytryny, oliwki, pomidory, marchew, papryka, melony, cebula, dynie.

Miasto znane jest ze szczególnie pięknych gajów palmowych. Gaj, rozciągnięty 7 km wokół Gabes, stał się miejscem spacerów, można też przejechać się po nim bryczką.

Kadis znane jest również z tradycyjnych suków. Na wielu straganach tamtejszych targów wystawione są imponujące stożki ciemnozielonego proszku. Jest to słynna kabiska henna, produkowana z wysuszonych liści wiecznie zielonego drzewa  Tunezyjki, a w szczególności Berberyjki, ozdabiają wzorami z henny dłonie i stopy. Henna stosowana jest także jako odżywka do włosów. Zabieg nie tylko polepsza ich kondycję, ale nadaje blask i bardziej intensywny kolor.

100_1909

Miejscowością leżącą w pobliżu Gabes jest Matmata. Swoją popularność zawdzięcza wydrążonym w skałach domostwom Berberów, członków rdzennego plemienia zamieszkującego północne obszary Afryki. Historia powstania tych siedlisk związana jest z najazdami plemion arabskich, które w XI w. spustoszyły urodzajną krainę, zmuszając rdzenną ludność do przeniesienia się w góry.

Wioski drążono w miękkich, piaszczysto-gliniastych skałach niewysokich Gór Dżebel Matmata. Centralne miejsce podziemnego mieszkania zajmowało podwórze w kształcie okrągłej studni o głębokości 6-7 m i średnicy od 10 do 15 m. Z podwórza wchodziło się do izb, spiżarni, strychu i pomieszczeń gospodarczych wydrążonych na jednym lub dwóch poziomach. Pierwotnie łoża, ławy, półki modelowane były w ścianach. Zaletą podziemnych domów były właściwości izotermiczne, utrzymujące chłód nawet w czasie największych upałów. Zimą było w nich ciepło.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s