Bukowina – Wesoły Cmentarz

Ciekawym regionem północnej Rumunii jest Maramuresz. Często traktowany jako część Siedmiogrodu, bowiem w latach 1867-1918 leżał w granicach węgierskiej części Austro-Węgier. Jest to wyjątkowy obszar na mapie Rumunii. Kilka cerkwi, ze strzelistymi wieżyczkami uznano za element światowego dziedzictwa, osiem wpisano na listę UNESCO.
Odwiedzając region Maramuresz nie można pominąć miejscowości Săpânța (czyt. Sapanca), w której znajduje się tzw. Wesoły Cmentarz. To dzieło artysty naiwnego, Stana Ioana Patrasa, który stworzył rzeźbione nagrobki ze scenami przedstawiającymi zmarłego. Kolorowa płaskorzeźba w sposób humorystyczny przedstawia okoliczności śmierci, a sformułowany na nagrobku wierszyk opowiada o jego życiu. Drugiego takiego cmentarza nie ma na świecie. Lokalny artysta zaczął wykonywać nagrobki w 1935 roku.

Jedno z humorystycznych epitafiów o zmarłym brzmi:
Tutaj ja spoczywam Pop Toader się nazywam.
Na klarnecie ja grałem i palinkę popijałem,
o tym ja tylko myślałem, gdy po tej ziemi stąpałem.
Miałem też swoje smutki, żywot mej żony był krótki.
Ludziom wesoło śpiewałem, sam sobie w kącie płakałem.

Cmentarz graniczy z cerkwią, do której przybywają w niedzielę mieszkańcy okolicznych wiosek, niezależnie od wieku i płci ubrani w stroje ludowe. Strój ludowy jest tu noszony z dumą. Tradycyjne spódnice mają długość lekko powyżej kolana, noszą je kobiety bez względu na wiek.
W Săpânța można poznać serdeczność i otwartość rodowitych Rumunów, którzy bardzo przyjaźnie odnoszą się do turystów, chętnie się z nimi fotografują i rozmawiają.

Podobnie jak w Bukowinie, charakterystycznym elementem zabudowy marmaroskiej są finezyjnie rzeźbione drewniane bramy. Nie są wcale zapowiedzią bogactwa. Często stoją za nimi stare, rozpadające się chałupy. Bramy są elementem folkloru i unikatowej kultury regionu.
Innym przykładem kunsztu marmaroskich rzemieślników są tradycyjne drewniane krzyże nagrobne. Obecność drewna w marmaroskiej architekturze wynika z położeniu tego obszaru. Bariera, jaką stanowiły góry bardzo długo utrudniała przepływ osób, materiałów i wiedzy. Rzemieślnicy przez stulecia kształcili się sami, a kamień jako budulec został tutaj odkryty stosunkowo późno.

 

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s