SERBIA

Republika Serbii powstała 5 czerwca 2006 roku, po rozpadzie federacji Serbii i Czarnogóry. Wcześniej była to republika związkowa Federacyjnej Republiki Jugosławii (1992-2003), a następnie Serbii i Czarnogóry (2003-2006). Sięgając nieco głębiej, w 1945 roku, po II wojnie światowej, stała się jedną z części nowego państwa, Socjalistycznej Federacyjnej Republiki Jugosławii, rządzonego przez Josipa Broza Tito.

Serbia graniczy z Węgrami na północy, Rumunią i Bułgarią na wschodzie, Macedonią i Albanią na południu oraz z Czarnogórą, Chorwacją, Bośnią i Hercegowiną na zachodzie. Faktycznie na południu graniczy z Kosowem, którego jednostronnie ogłoszoną niepodległość uznała część państw świata, poza oczywiście Serbią.

Od 29 lutego 2012 r. kraj ten posiada status oficjalnego kandydata do Unii Europejskiej, a w czerwcu 2013 UE wyraziła zgodę na rozpoczęcie rozmów akcesyjnych od stycznia 2014. Sami Serbowie widząc, jaki kształt przyjmuje UE i że jest zalewana przez tzw. uchodźców, zaczynają sceptycznie podchodzić do członkostwa. Nie chcą też, by ich kraj uczynił to „na kolanach” i był zobowiązany zbyt wieloma nakazami.

Terytorium Serbii składa się z bogatych, żyznych równin północnej Wojwodiny, wapniowych wzgórz i kotlin na południu. Regiony północne nawadniane są przez Dunaj.

Blisko 85 procent mieszkańców wyznaje prawosławie, katolicyzm około 5, pozostałe religie są wyznawane przez mniejsze grupy społeczeństwa.

Stolica kraju Belgrad, to największe miasto na Bałkanach. Często pomijany przez turystów odwiedzających Bałkany na rzecz miast krajów sąsiednich: Chorwacji i Czarnogóry. Po odwiedzeniu stolicy wydaje się to zrozumiałe.

Belgrad należy do najstarszych miast Europy. Jego historia sięga wstecz ponad 7000 lat Pod nazwą Belgrad miasto było znane dopiero od IX wieku. W 1521 należący wtedy do Węgier Belgrad został zdobyty przez Turków i, poza krótką przerwą, gdy w latach 1718–1739 był posiadłością Habsburgów austriackich, pozostawał w ich władaniu do 1878. Wtedy stał się stolicą niepodległej Serbii.

Najciekawszą budowlą Belgradu jest Cerkiew Świętego Sawy. Budowę pięknej, monumentalnej świątyni rozpoczęto w roku 1984 roku. W 1989 roku zakończono wznoszenie kopuły, która waży około 400 ton. Na niej umieszczono pozłacany krzyż o długości 12 metrów, ważący około 4 tony. Świątynia Świętego Sawy została wybudowana w stylu serbsko-bizantyjskim, posiada cztery dzwonnice o wysokości 44 metrów. Szczyt najwyższej kopuły wznosi się na 70 metrów. Z zewnątrz cerkiew prezentuje się bardzo atrakcyjnie, jej wnętrze wciąż jest w trakcie urządzania. Budowa jednej z największych świątyń prawosławnych na świecie ostatecznie ma zostać ukończona w roku 2019.

Miejscem chętnie odwiedzanym w Belgradzie, tak przez Serbów, jak i turystów jest rozległa twierdza Kalemegdan, z której rozciąga się widok na Sawę i Dunaj. U wejścia do twierdzy zgromadzono czołgi i tankietki z okresu I wojny oraz działa z różnych epok. Poznawanie eksponatów, wystawianych przez Muzeum Wojskowe, jest bezpłatne i nieograniczone, dlatego stały się rekwizytami dla kolekcjonerów pamiątkowych zdjęć.

W pobliżu twierdzy stoi wieża obronna Kula Nebojsa, jedna z najbardziej znanych wież w belgradzkiej twierdzy. Wieża znajduje się w Dolnym Mieście przy wejściu do dawnego portu na Dunaju.

Tuż za murami Kalemegdanu są dwie niewielkie, przepiękne, czynne cerkiewki. Otoczone kwiatami są miejscem dogodnym do medytacji i schronieniem od turystycznego zgiełku. Cerkiew Bogurodzicy Ruzicy znajduje się w pobliżu bramy Zindana. Jej budynek w XVIII w. służył jako skład amunicji, który w XIX w. przebudowano na kościół. W bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się kaplica św. Petki, wzniesiona w 1867 r. nad „cudownym źródełkiem”.

Więcej zdjęć TU i TU

Miejsce spotkań mieszkańców stolicy, pasaż z lokalami gastronomicznymi, kawiarniami i markowymi sklepami, nie należy do zbyt atrakcyjnych i ekskluzywnych. Jest to pokłosie rozpadu Jugosławii, który rozpoczął się w roku 1991 i krwawych konfliktów zbrojnych na Bałkanach. Skutki gospodarcze tego procesu są odczuwalne w byłej stolicy Jugosławii do dziś. Wydarzenia z ostatnich kilkunastu lat mieszkańcy Belgradu mają jakby wypisane na twarzach. Sprawiają wrażenie smutnych. Dobre tło dla ich postawy stanowi właśnie stolica, która nie jest Białym Miastem, ale raczej szarym. O tym, że przez kraj przeszła silna zawierucha świadczy w Belgradzie wiele dowodów. Nadal przy głównych ulicach stoją zabezpieczone budynki, zniszczone w trakcie bombardowań. Władze są gotowe sprzedać je za symboliczne pieniądze, po to, by ktoś wreszcie rozebrał je i wywiózł gruz. Oczywiście oczekują też, że w zamian powstanie coś ładnego i użytecznego.

Więcej na temat Bałkanów TU

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Connecting to %s